Category

สำนักพิมพ์ มติชน

Category

ความสุขหรือความทุกข์ของเรา ล้วนมาจากความ “คาดหวัง” เราหวังว่าเรื่องงานจะเป็นแบบนี้ หรือเราหวังว่าชีวิตคู่จะเป็นแบบนั้น แต่พอผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามที่คาด ความทุกข์ก็ตามมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่ถ้าเราตั้ง “เส้นเกณฑ์ความคาดหวัง” เอาไว้ให้ต่ำๆหน่อย หรือถ้าเป็นไปได้ไม่คาดหวังอะไรเลย กลายเป็นว่าชีวิตกลับเต็มไปด้วยความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ

ในวันนี้ ยุคที่ “ความสุข” กลายเป็นของหายาก หรือสิ่งมีค่ายิ่งกว่าเงินทอง เรามักไม่ค่อยมีความสุข ทั้งที่เมื่อมองย้อนกลับไปซัก 5 ปีก่อน ผมคิดว่าเราส่วนใหญ่มีชีวิตที่ดีกว่าวันนั้น

ไม่ว่าจะด้วยเงินเดือนที่เพิ่มขึ้น
โทรศัพท์เครื่องใหม่ขึ้น
อินเทอร์เน็ตที่เร็วขึ้น
หรือแม้แต่เงินฝากในบัญชีที่เพิ่มขึ้น…ถ้าเงินฝากไม่เพิ่มงั้นยอดวงเงินบัตรเครดิตก็คงเพิ่มแหละ

เรามีอะไรๆเยอะขึ้น แต่ทำไมความสุขถึงน้อยลง

แต่หนังสือฟาสต์ฟู้ดธุรกิจเล่มนี้ยังเต็มไปด้วยข้อคิดดีๆทั้งในแง่การใช้ชีวิต และในแง่ธุรกิจเหมือนเดิม เช่น ถ้าน้ำในเหยือกเค็มเราจะทำอย่างไรให้หายเค็ม

คิดง่ายๆก็มีสองทาง คือหนึ่งเอาเกลือออก กับสองเติมน้ำเพิ่ม

ถ้าเปรียบเป็นชีวิต เกลือที่ทำให้น้ำเค็มก็เหมือนกับปัญหา ที่มีเข้ามาอยู่เรื่อยๆ ถ้าเราจะพยายามแก้ด้วยการหยิบเม็ดเกลือออกจากน้ำ ไม่รู้ว่าจะต้องเพ่ง ต้องเล็ง ขนาดไหน

สู้เทน้ำใส่เพิ่มให้ความเค็มเจือจางจะดีกว่า

การเทน้ำใส่เพิ่ม ถ้าเปรียบกับชีวิตก็เหมือนกับการเติมเรื่องดีๆ ความสุขลงไป

ชีวิตมนุษย์ล้วนต้องเจอปัญหาเติมเข้ามาอยู่ตลอดชีวิต ถ้าเรามัวแต่จับจ้องที่ปัญหาหรือความทุกข์มากเกินไป แทนที่จะเติมความสุข หรือสิ่งดีๆเข้ามาแทน เราก็คงจะลืมมองน้ำทั้งเหยือกที่เพราะมัวแต่ไปโฟกัสที่เม็ดเกลือ

อดีตท่านประธานของบริษัทซัมซุงเคยบอกว่า การบริหารงานก็เหมือนกับการตีกอล์ฟ

คนที่ตีกอล์ฟครั้งแรกนั้น การตีให้ได้ไกล 50 หลาไม่ใช่เรื่องยาก แล้วพอจะตีให้ได้ไกล 60 หลา เพิ่มขึ้นมาอีก 10 หลา นั้นก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ส่วนคนที่ตีได้ไกล 150 หลาแล้ว การจะตีให้ไกลเพิ่มขึ้นอีกแค่ 10 หลา เป็น 160 หลา นั้นไม่ง่ายเลย

ตามหลักการของการเล่นกอล์ฟ ถ้านักกอล์ฟคนไหนอยากตีให้ไกลขึ้น เขาจะต้องฝึกปรับปรุงให้ทุกส่วนในร่างกายสัมพันธ์กัน ตั้งแต่การจับไม้ ข้อมือ แขน เอว และขา ต้องปรับทุกกส่วนให้เข้ากันเพื่อเพิ่มแรงในการไดรฟ์

เหมือนกับธุรกิจที่มีขนาดใหญ่ การจะเติบโตขึ้นอีกไม่ง่ายเหมือนตอนขนาดเล็ก ต้องปรับให้ทุกส่วนทำงานสัมพันธ์กัน ส่งเสริมกัน เพื่อให้โตต่อไปได้

ก่อนบ่ายคลาดเครียด รายการตลกช่อง 3 ที่มีมายาวนาน ครั้งนึงเคยเจอกับ “ทางตัน” ที่ได้ลูกชายของ เป็ด เชิญยิ้ม มาช่วยแก้

ตอนนั้นจากการรีเสริชพบว่า กลุ่มคนดูก่อนบ่ายคลายเครียดไม่ใช่แค่แม่บ้าน แต่ยังเป็นกลุ่มนักศึกษามหาลัยด้วย

และยังมองมุมใหม่ปรับกลยุทธ์ว่า ก่อนบ่ายคลายเครียดอยู่ในธุรกิจอารมณ์ขัน ไม่ใช่รายการทีวี และไม่ใช่รายการตลก จนกปรับตัวเข้ามาเป็นการสร้างอารมณ์ขันผ่านข้อความ หรือเสียงบันทึกสั้นๆ ให้คนโทรเข้ามาฟังเพื่อได้อารมณ์ขันกลับไป

วงษ์พานิชย์ บริษัทเอกชนที่รับรีไซเคิลขยะชื่อดังที่คุ้นตากัน

ครั้งนึงเคยเจอปัญหาว่า คนส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่คนเก็บขยะหรือซาเล้ง ที่เป็นบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านทั้งหลาย ไม่ยอมเก็บขยะเอาไปขายเพราะกลัว “เสียหน้า”

เสียหน้าชาวบ้านว่ายากจนถึงขั้นต้องขายขยะกินแลกเงิน

ดร.สมไทย วงษ์เจริญ จึงเปลี่ยนมุมใหม่จาก “ขาย” กลายเป็น “แลก”

เอาขยะมาแลกไข่ไก่ เอาขยะมาแลกวิทยุ เพียงเท่านี้ชาวบ้านก็เปิดใจเอาขยะไปแลกมากมาย นอกจากไม่เสียหน้าว่าขายขยะกินแล้ว ยังรู้สึกดีที่เปลี่ยนขยะเป็นไข่ไก่ หรือข้าวของได้ด้วย

เคสนี้ก็เหมือนกับเซเว่นในยุคแรก ที่ติดปัญหาขยายสาขาได้ไม่ทันใจ เพราะเจ้าของตึกทำเลดีส่วนใหญ่ไม่ยอมขาย การยอมขายตึกขายบ้าน ก็เป็นการเสียหน้าชาวบ้านในสังคม

เซเว่นเลยเปลี่ยนมุมใหม่จาก “ขาย” เป็น “เช่า” ทำเจ้าของตึกไม่เสียหน้า แถมเซเว่นก็ลดต้นทุนไปได้เยอะ เพราะถ้าวันนึงทำเลไหนอยู่ตัว ก็ไปซื้อตึกที่ถูกกว่าใกล้ๆแทนก็ได้

สุดท้ายแล้ว ถ้าเราใช้ชีวิตให้เป็น “เล่น” แทนที่จะ “แข่ง” เหมือนกีฬาที่พอเรา “เล่น” ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ เราก็จะหัวเราะให้กับมันได้เสมอ

แต่ถ้าเมื่อไหร่เราเปลี่ยนจาก “เล่น” เป็น “แข่ง” ชนะก็สุข แต่พอแพ้ก็ทุกข์

ใช้ชีวิตให้เหมือนกับการ “เล่น” ให้มากขึ้น
เล่นแบบ “คาดหวัง” ให้น้อยลง
แล้วทุกอย่างที่ได้ตอบมา ก็จะเป็น “กำไรความสุข” มากมายไม่รู้ตัวครับ

อ่านแล้วเล่า เล่มที่ 58 ของปี 2018

ไม่ตั้งใจทำไมสุข
ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจเล่ม 12
หนุ่มเมืองจันท์ เขียน
สำนักพิมพ์ มติชน

20180512

พูดถึงความฝัน คงไม่มีใครที่ไม่มีความฝัน บางคนฝันใหญ่ บางคนเล็ก บางคนฝันใกล้ เหมือนแค่เดินไปซื้อไอศกรีมกินซักแท่งก็สุขที่ได้ทำตามฝันแล้ว บางคนฝันไกล เหมือนต้องเดินตามฝันไปอีกสามสิบปี แต่จะฝันแบบไหนก็แล้วแต่เราจะเลือก แต่ที่แน่ๆคือระหว่างทางที่กำลังตามฝันเราอาจจะเหนื่อย หนุ่มเมืองจันท์ก็เลยบอกว่าอย่าลืมหยุดพักบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะเอาแต่พัก พักไป พักมา การพักจะกลายเป็นความฝันไปได้ ในฟาสต์ฟู้ดเล่มที่ 11 ของหนุ่มเมืองจันท์นี้ ก็ยังเต็มไปด้วยเกร็ดธุรกิจ และแง่คิดดีๆมากมาย เช่น…

คนส่วนใหญ่มักไม่ค่อยอยากให้มี “ปัญหา” เข้ามาในชีวิต ผมก็คนนึงแหละครับ แต่เรื่องแบบนี้มันห้ามกันได้ที่ไหน เพราะต่อให้คนที่รวยล้นฟ้า ชีวิตที่แทบจะปูด้วยกลีบกุหลาบทุกวัน ก็ยังหาทางที่จะ “ปัญหาในแบบของตัวเอง” ได้เสมอ เมื่อปัญหามักจะทำให้เราปวดหัวอยู่เสมอ แล้วทำไมฟาสต์ฟู้ดธุรกิจเล่มที่ 10 ของหนุ่มเมืองจันท์คนนี้ ถึงกล้าบอกว่า “ปัญหาคือยาวิเศษ” ล่ะ ก็เพราะในอีกด้านนึงของปัญหา ทุกครั้งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปจากชีวิตเรา…

เป็นหนังสือที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของการ “ยอมรับ” แต่ “ไม่ยอมแพ้” ทั้งในแง่ชีวิต และธุรกิจ เพื่อให้เติบโตต่อไปได้ ไม่ยอมแพ้ จากความพ่ายแพ้ในวันนี้ ดิ้นรนต่อสู้เพื่อโอกาสใหม่ๆที่จะมาถึง ว่ากันว่าคนที่โชคดีจนประสบความสำเร็จ คือคนที่ต่อสู้เพื่อรอวันที่โอกาสมาถึง ถ้าไม่เตรียมพร้อมรอรับโชคดี ก็ไม่สามารถคว้าโชคดีนั้นไว้ได้ทัน เหมือนเรื่องของจาพนม นักแสดงไทยชื่อดังโกอินเตอร์ ได้แสดงร่วมกับนักแสดงดังระดับโลก ในหนังระดับโลกมาแล้วหลายเรื่อง ทั้ง…

เรื่องเดียวกัน ของชิ้นเดียวกัน ปัญหาเดียวกัน พอเราได้พลิกมองอีกมุม เราก็เห็นอะไรที่เปลี่ยนไป จากปัญหาที่เป็นปัญหา พอมองอีกคนมองจากอีกมุม กลายเป็นโอกาสซะงั้น เหมือนตอนเรียนเรื่อง “มุม” สมัยประถม ที่บอกว่า “มุม” เกิดจากเส้นตรงสองเส้นที่ปลายชนกัน มองด้านนึงเห็นมุมแหลม แต่มองอีกทีก็มีมุมป้าน โชคดีว่าโจทย์ชีวิตไม่เหมือนโจทย์คณิตศาสตร์ ที่บังคับให้วัดมุมใดมุมหนึ่งเท่านั้น เหมือนผู้ก่อตั้ง…

เบื้องหน้าภาพญี่ปุ่นที่คุ้นชิน ความงาม ความปราณีต ความคลีน ความทันสมัย ความเป็นระเบียบ ที่เปรียบเสมือนด้านสว่างหรือภาคสีขาวของเจแปนนั้น ตรงข้ามกันภาคด้านมืด ดาร์คไซด์ นั้นเป็นยังเป็นเรื่องที่เราคนไทยรู้กันแค่ลางๆ สีเทาๆเท่านั้นเอง Japan Dark Side เล่มนี้เหมือนคู่มือภาคค่ำของคนญี่ปุ่น ที่เขียนโดยประสบการณ์ตรงของ บูม ภัทรพล เหลืองบุญชู…

ส่วนใหญ่เราเครียดก็เพราะชีวิตมี “ปัญหา” แต่เราก็มักจะลืมกันไปว่า “ปัญหา” นั้นเป็นเรื่อง “ปกติของชีวิต” ถ้าชีวิตไม่มีปัญหา ก็เปรียบเหมือนหมาที่ไม่มีเห็บหมัดให้ต้องเกา แล้วหมาแบบนั้นมันมีที่ไหนในโลกกันล่ะครับ เพราะเรายังมีชีวิต เราจึงต้องมีปัญหาแวะเวียนมาหาอยู่เรื่อยๆ มากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่จะมอง แต่ไม่ว่ารวยล้นฟ้าหรือยากจนข้นแค้น ต่างก็มีปัญหาของตัวเองกันทั้งนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าคำว่า “ปัญหา” บังเอิญถ้าลองสลับคำก็จะกลายเป็นคำว่า “หาปัญ” หาปัญ..ญา…

สมมติถ้าเราตั้งโจทย์ให้กับชีวิตว่า “ทำอย่างไรถึงจะวิ่งจนผอมน้ำหนักลงสิบกิโลได้” กับถ้าเราตั้งอีกโจทย์ว่า “ทำอย่างไรเราถึงจะวิ่งมากขึ้นกว่าเมื่อวานได้อีก 1%” ถ้าเมื่อวานวิ่งได้ 1 กิโล วันนี้ก็วิ่งเพิ่มอีกแค่ 10 เมตร เป็น 1010 เมตร ถ้าวันนี้วิ่งได้ 1100 เมตร พรุ่งนี้ก็แค่วิ่งให้ได้ 1111…

อ่านเล่มนี้จบทำให้คิดได้ว่าใครที่สามารถทำให้ตัวเอง “อารมณ์ดี” ได้มากกว่า และบ่อยครั้งกว่าคนอื่น ถือว่าคนนั้นเป็นคนมีบุญหนักหนา เพราะในในแต่ละวันเป็นที่รู้กันดีว่าเราอารมณ์ของเราไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาตลอดทั้งวัน มีดี มีเสีย มีดี มีร้าย มีสุข มีเศร้า มีหัวเราะ มีโกรธ แต่ทุกอารมณ์ของเราก็ล้วนแล้วแต่มาจากมุมในการมองโลกของเราทั้งนั้น ไม่แปลกที่เราจะอารมณ์ไม่ดี เวลาที่ชีวิตมีปัญหา แต่กับคนที่น่าอิจฉาหรือเกิดมาโชคดีบางคน ที่สามารถมองปัญหาให้เป็นโอกาส และอารมณ์ดีไปกับมันได้…

เรามักมีฝันใหญ่ๆ ที่อยู่ไกลๆ แถมยังอยากไปถึงให้เร็วๆกันทั้งนั้น แต่ก็ไม่ได้ผิดอะไรครับ เพราะส่วนตัวผมก็เคยมีฝันอะไรแบบนั้นอยู่เรื่อยๆ เริ่มจากวัยเด็ก ฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนชื่อดัง ที่สร้างผลงานออกมาเป็นเล่มๆเหมือนที่ผมชอบอ่าน โตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มฝันอยากเป็นนักดนตรีมือกีตาร์ชื่อดัง มีผลงานออกเทปให้สารกรี๊ดขอลายเซ็นกับเค้าบ้าง โตขึ้นมาอีกนิดก็ฝันอยากเป็นเจ้าของร้านเหล้าที่ใครๆก็อยากมาเที่ยวดื่มเต้นฟังเพลงกัน โตขึ้นมาอีกทีฝันอยากเป็นนักเล่นเกมส์ไปแข่งแร็คนาร็อคระดับประเทศที่เกาหลีใต้ พอเริ่มเข้าวัยทำงานก็ฝันอยากเป็นนักออกแบบกราฟฟิกดีไซเนอร์ที่มีผลงานให้ชื่นชมลงหนังสือ พอมาทำโฆษณาก็ฝันอยากมีชื่ออยู่ในงานรางวัลกับเค้าบ้าง ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมฝันมาเยอะมากครับ เยอะขนาดที่ว่าพออ่านเล่มนี้จบ แล้วได้ลองนึกย้อนดูก็ถึงรู้ว่าเยอะจริงๆ แถมแต่ละฝันนั้นไกลเกินจะเอื้อม แต่ก็นั่นแหละครับ…