Joy On Japan อยู่แดนปลาดิบ อย่างมีความสุข

อาจจะเรียกได้ว่าเป็นหนังสือคู่มือการใช้ชีวิตอยู่ญี่ปุ่นก็ว่าได้ เพราะอย่างที่ผู้เขียนว่า เรามักจินตนาการไปว่าประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่น่าอยู่อาศัย เมื่อเราดูจากการ์ตูน หรือภาพยนต์ AV ต่างๆ..เอ๊ะ ไม่เกี่ยวกับหนัง AV ซิ อันนั้นชาติไหนก็น่าดู เอ๊ย!! น่าอยู่..

..ผู้เขียน ณัฐพงศ์ ไชยาวานิชย์ผล เป็นคนที่ได้ไปร่ำเรียนและทำงานใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นเวลานานมากพอที่จะถ่ายทอดความจริงการใช้ชีวิตของคนญี่ปุ่นที่ไม่น้อยคนจะรู้ เช่น เรื่องการทิ้งขยะ

ที่พออ่านแล้วต้องถือว่าน่าปวดหัวแต่ก็ชวนให้เข้าใจได้ว่าเพื่อสังคมของเค้า ไม่ได้ทิ้งอะไรที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้แบบบ้านเรา เพราะที่นั่นต้องทิ้งขยะแยกประเภทให้เรียบร้อย แล้วก็ต้องทิ้งแต่ละประเภทให้ตรงวัน แถมยังต้องทิ้งให้ตรงจุดที่กำหนดเท่านั้น และคุณจะไปทำเนียนทิ้งตามหน้าร้านสะดวกซื้ออย่างเซเว่นอีเลฟเฟ่นก็จะถูกสังคมประนาม เพื่อนบ้านไม่คบเอาได้ง่ายๆ..

เรื่องที่สอง…ภาษาญี่ปุ่น

ถ้าไม่อ่านเล่มนี้ผมก็จะไม่รู้เลยว่าตัวอักษรญี่ปุ่นแยกเป็น 3 ประเภท แถมรวมทั้งหมดแล้วมีตัวอักษรกว่า 4,000 ตัว!! พระเจ้า ลำพังตัวอักษรไทยกว่าจะจำได้หมดก็ต้องเรียนจบ ป.4 สำหรับผม ถ้าผมต้องเกิดเป็นคนญี่ปุ่นป่านนี้ผมคงยังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ครบ 4,000 ตัวแหงๆ..

เรื่องที่สาม…สาวขายบริการที่ญี่ปุ่น

อันนี้ขอเล่าเผื่อหนุ่มๆหลายๆคนหน่อย ต้องบอกว่าบ้านเค้าทำเป็นธุรกิจถูกกฏหมาย มีระดับเลเวลการบริการ แต่ระวังอย่างนะครับ ระวังไปแล้วไม่ได้เจอเจแปนแท้ แต่เจออิมพอร์ทดีไม่ดีเป็นสาวไทยนี่แหละอัดแป้งให้ขาวเอา..

เรื่องสุดท้าย…เรื่องความรัก

ผู้หญิงญี่ปุ่นดูเป็นอะไรที่น่าลำบากและอึดอัดใจมาก เพราะจากที่อ่านพบว่าผู้ชายญี่ปุ่นเป็นพวกปากแข็ง เก็กๆไม่พูดจาแสดงออกความรักมากนัก(อันนี้น่าจะไม่ทั้งหมดแต่คงเป็นส่วนใหญ่ที่ผู้เขียนพบเจอมา) ทำให้ผู้หญิงญี่ปุ่นต้องเป็นฝ่ายตามให้ความรักกับหนุ่มเหล่านี้ เลยเป็นโอกาสของหนุ่มไทยคารมณ์ดีเอาใจเก่ง ทำให้ผู้หญิงญี่ปุ่นมักจะถูกใจกับชายไทยไม่มากก็น้อยในจุดนี้ เพราะหนุ่มญี่ปุ่นมักจะมุ่งมั่นเรื่องการงานมากกว่าความรักพอทำงาน บางคู่อาจจะได้เจอกันน้อยมากในแต่ละเดือนถ้ายังไม่ได้อยู่ด้วยกัน..เห็นมั้ยครับ หนุ่มไทยดีกว่าเห็นๆตรงนี้..

..ยังไงก็ตามทุกชาติก็มีความต่างในตัวเอง ไทยก็มีดีแบบไทย ญี่ปุ่นก็มีดีแบบญี่ปุ่น เลือกที่หยิบ ไม่หยิบเอาที่ชัง แล้วนำมาปรับใช้ให้ตัวเองมีความสุขที่สุดน่าจะดีแล้วล่ะครับ..ว่าแล้วก็อยากไปญี่ปุ่นอีกรอบ

เขียนโดย ณัฐพงศ์ ไชยาวานิชย์ผล
สำนักพิมพ์ Salmon Books

อ่านเมื่อปี 2016